za mną 6 tygodni odchudzania. jestem na diecie popularnie zwanej ŻP (żryj połowę), w moim wykonaniu przypominającą ŻĆ (żryj ćwierć). jem wszystko - w dużo, dużo mniejszych ilościach niż dotychczas. przestałam słodzić herbatę, piję więcej płynów w ciągu dnia. rzadko jem słodycze - ale od czasu do czasu sobie pozwalam na kawałek czegoś wysokokalorycznego :)
i ćwiczę. zmotywowana poczynaniami przyjaciółki - robię rano i wieczorem serię brzuszków. zaczynałam od 10... teraz bez problemu jest ich 50. czasem udaje mi się dociągnąć do 100 (tutaj puchnę z dumy :D).

efekty? 25% zaplanowanego spadku wagi. tak, tak - 1/4 za mną... różnicę widzę zresztą nie tylko na wadze. spodnie, które do niedawna były w sam raz - teraz ściągam z tyłka bez rozpinania guzika...

no, to się pochwaliłam :)) 
proszę o dalsze trzymanie kciuków...

codziennie natomiast w trakcie smarowania szuwara - elf stoi z boku i krzyczy - ja nie chcę smarowania!

:) biedny elfiku... pewnie jak szuwar się podkuruje to ty zaczniesz przypominać biedronkę. albo panterę. w każdym razie - zwierzę w plamki... 

 tym razem z rozgadanym na maxa elfem.

zobaczył mnie rozebraną, podszedł i z zaciekawieniem spojrzał na moje piersi.

- a to - to to? <co tu mamo masz takiego dziwnego tu z przodu?>

- tu są cycusie, tu było kiedyś dla ciebie mleko - pamiętasz?

oblicze elfa rozjaśniło się uśmiechem, jakby faktycznie sobie przypominał...

- ja te tatało!!! <mleko powiadasz... to już się nie wykręcisz - zrób mi kakao> - odrzekło wielce uradowane dziecię... :)

rehabilituję nóżki elfa, wzmacniam jego mięśnie łydkowe. codziennie, kilka razy na każdej nóżce po 20 powtórzeń. żeby jakoś urozmaicić - liczę każde ćwiczenie, a elf chętnie powtarza po mnie.

- siedem - sidem - osiem - ośm - dziewięć - dziwi - dziesięć - szukam!! zawołał elf zawsze skory do zabawy :)

obudziły się moje największe lęki... upychane najgłębiej, nie wspominane nigdy... takie, które z najgłębszego snu potrafiły wyrwać mnie zlaną zimnym potem, sparaliżowaną ze strachu...

lęki o stratę najbliższych... o śmierć ślubnego, dzieci... straszne lęki...

piszę o nich, bo nie daję już rady... śmierć w sąsiedztwie młodego mężczyzny, męża, ojca malutkiej dziewczynki od trzech dni zaprząta mój umysł... nawet nie próbuję wczuć się w emocje żony, która pozostała... mój własny lęk tak mocno opanował moje emocje... idźcie precz... jakże bym chciała gwarancji... że ślubny będzie zawsze przy mnie, że dzieciom nic się nie stanie...

pamiętam siebie, w 6 miesiącu ciąży elfowej, siedzącą na podłodze z nieprzytomnym szuwarem i wyjącą z rozpaczy, bo nie byłam w stanie otworzyć mu ust, żeby zrobić mu sztuczne oddychanie... a on zapalenie krtani miał, drgawek gorączkowych dostał i ściskoszczęk miał. i się dusił... i odchodził mi na tych rękach...

i ten lęk też wciąż w sobie noszę... i za każdym razem, gdy ślubny się spóźnia z pracy, bo w korkach utknął już czarne wizje mnie ogarniają... i chwile takie jak ta, gdy dowiaduję się o śmierci trzydziestolatka, z którym kilka dni wcześniej piłam sok i żartowałam...

ciężkie to chwile...

jako, że żal by mi było, że nowy aparat taki nieużywany leży - namówiłam sąsiadkę na sesję zdjęciową z brzuszkiem. bo sąsiadka tak jakby trochę w ciąży jest i w sumie to już ostatni dzwonek na sesję, bo 35 tydzień.

sesja się odbyła, zasiadłam do kompa, co się dało to z fotek powyciągałam, dodałam ładną oprawę w postaci ramek do fotek, jakieś collage porobiłam...

wysłałam sąsiadce. a ona i jej mąż zdjęcia na naszą klasę powrzucali.

komentarze bardzo pochlebne pojawiły się pod zdjęciami, ale dziwić się nie było czemu, bo z sąsiadki cud modelka...

a dziś sąsiadka zapukała. po to tylko, by powiedzieć, że znajoma jej była na 100% przekonana, że ona na sesję u profesjonalisty się umówiła...

no i sobie teraz siedzę i pękam z dumy :)

oderwałam się ostatnio od rzeczywistości, proces twórczy porwał mnie bez reszty.

poprawiam, ulepszam, wygładzam, ujmuję i dodaję barw. z każdym zdjęciem nabieram wprawy... nie ma mnie, choć ciągle siedzę przy komputerza. fascynuje mnie to, co można  wyciągnąć z fotek, jak bardzo inaczej można je przedstawić tylko dzięki zabiegom w  cyfrowej ciemni...

pamiętam jak bardzo lubiłam proces wywoływania zdjęć. samą kliszę pozostawiałam fachowcom. ale później zamykałam się na długie godziny w ciemni... naświetlałam, sprawdzałam różne czasy ekspozycji... eksperymentowałam z nakładkami, z podwójnym wywołaniem, ruszałam naświetlanym papierem.

i potem moment oczekiwania, gdy na białej kartce coś się rodziło... delikatny zarys się wyłaniał, ostrzył się obraz, wychodziły detale. i szybko - przerywnik i hop - do utrwalacza... nie przeszkadzał smród chemikaliów... nie zauważało się biegnącego czasu... niemożliwe - 7 godzin minęło?

teraz ciemnię zamieniłam na ekran monitora. wyciągam cienie suwaczkami, poprawiam kontrast, ustawiam poziomy... mam większe możliwości korekcji skóry, kształtu... mogę rozmyć, zmienić kolor, wyszczuplić... 

chodź spać, słyszę... jeszcze chwilkę... już druga... naprawdę? ten czas tak szybko leci przy zdjęciach...

 

wróciliśmy już tydzień temu... niestety, kłopoty, które spadły na nas przed wyjazdem nie chciały się same rozwiązać w czasie naszej nieobecności, zdematerializować bądź zamieszkać u kogoś innego... czekały wredoty jedne i obsiadły nas stęsknione... 





więc na poprawę kulawego nastroju - garść morskiego piasku, trochę słońca... 




















po pierwsze - pozwoliliśmy sobie na lekkomyślność, brak odpowiedzialności, ulegliśmy marzeniom (głównie moim) i kupiliśmy cyfrową lustrzankę - pentaxa k200d... od momentu, gdy wzięłam go do rąk wiedziałam, że kocham go miłością wieczną, że jest mój... praca, odgłosy, ostrzenie, szybkość - miodzio... 









po drugie - pogoda nam dopisała i mimo niskiej temperatury wody moczyliśmy płetwy w bałtyku, na plaży byliśmy codziennie.




















wypoczęliśmy, nabraliśmy sił. wyrzucałam ślubnego ze zmarzniętymi gadzinami z plaży do pokoju i zostawałam sam na sam ze sobą. jak dostojna matrona zasiadałam na przytaszczonym ze sobą leżaku i napawałam się szumem fal, spokojem, samotnością... mogłabym tak godzinami... po 20 minutach zbierałam swój zmarnięty i zdetwiały nieco tyłek i szłam zabrać się z towarzystwem na gofry, na spacer... 




dobrze nam tam było i żal było wracać, zwłaszcza, że myśli ponure o czekających nas problemach jednak gdzieś na dnie duzszy wciąż się kołatały...

kto by pomyślał, że tyle ze sobą wytrwamy. lat dobrych, kiepskich, lepszych, wspaniałych... chwil gdy żyć bez siebie nie umieliśmy i takich, gdy nie chcieliśmy się widzieć. słów szeptanych z czułością całe naręcza... i takich wykrzykiwanych z wściekłością również...
15 lat...
zaczęło się tak niewinnie, w bieszczadach... coś zabłysnęło w moim sercu wtedy, w sercu ślubnego również. słodko było w tych górach naszych ukochanych. tak słodko i dobrze, jak może być tylko ludziom zakochanym w sobie od pierwszego wejrzenia. skóra bardziej napięta na dotyk wrażliwsza... serce bijące w przyspieszonym rytmie... i chwile wspólnie spędzone pełne obezwładniającego napięcia...
zdawało się, że szans nie mamy by przetrwać dłużej niż trwają beztroskie chwile wakacyjne... że proza jesiennych obowiązków i odległość w naturalny sposób zakończy tę znajomość dziwaczną trochę.
a jednak trwaliśmy razem. na przekór kilometrom. wbrew logice. byliśy ze sobą. dla siebie. miesiące, lata...
wciąż jesteśmy. od tak dawna, że właściwie od zawsze... jak łyse konie się znamy...
i dobrze nam tak razem. i niech tak pozostanie...

ulubione słowo elfa ostatnio brzmi NIE.
zjesz kolację? nie. może jednak? NIE!!!
a czekoladę chcesz? nie... <tu zdziwiony pyszczek nie bardzo wie, jak wybrnąć :)>

wszystko jest na nie, a jeśli ignorujemy nie i robimy nadal swoje - na przykład kanapkę na kolację , której on przecież nie zje - to mamy modelowy pokaz histerii.
ale my się tak łatwo NIE  damy :))

wydawało się nam, że sytuacja już została jako tako opanowana. że leki podawane regularnie zrobią swoje. wiedzieliśmy, że nie mają natychmiastowego działania, ale jakoś podświadomie oczekiwaliśmy, że ataków już nie będzie.
nic bardziej mylnego.
w niedzielę szuwar spadł z sofy, na której sekundę wcześniej przeglądał gazetkę ze shrekiem, nowym idolem.
znów drgawki, znów relsed. i kilka godzin spania po ataku.

do przedszkola szuwar na razie nie chodzi - do czasu aż dojdziemy do pełnej dawki leku plus jeszcze kilka dni dodatkowych. 
siedzę w domu z dwójką i staram się szuwara z oczu nie spuszczać...te jego ataki są takie ciche...
kolejny ciężar dorzucony został na moje ramiona - i aż sama się sobie dziwię - wcale nie jest ciężej niż dotychczas...

tak bardzo się sprawdzają słowa, które powiedziałam do innej mamy w szpitalu.
rozmawiałyśmy o jeszcze jednym pacjencie, rówieśniku naszych łobuziaków - z porażeniem mózgowym. ona mocno przejęta wyznała, że chyba nie dałaby rady się opiekować takim dzieckiem. ja jej tylko odrzekłam z uśmiechem, że dałaby radę - nie miałaby innego wyjścia. bo nikt by się jej nie pytał o zdanie. i musiałaby.
mnie też nikt o zdanie nie pytał. więc muszę :)

dziki seks i spełnianie intymnych fantazji było w planie. wino w lodówce schłodziło się do odpowiedniej temperatury, płyta z nastrojowymi utworami stinga umieszczona została w odtwarzaczu. bielizna do zadań specjalnych leżała przygotowana.

umówiłam się na randkę ze ślubnym. wczoraj wieczorem. na romantyczną schadzkę w salonie, po tym jak już gady zasną. najpierw kolacja, potem czuły taniec, a potem...
...a potem wydarzyło się to, co wydarzyć się musiało, kiedy dwoje dzieciatych tetryków umawia się na małe tête à tête.
najpierw elf dłuuuugo nie chciał zasnąć. tak jak zasypia w 15 minut - to wczoraj trwało to prawie godzinę.
potem kolacja, winko i... niepokojące odłgosy z sypialni, gdzie spał szuwar. wieczorem skarżył się na ból brzucha - wymioty potwierdziły, że to nie była symulacja...

romantyczny nastrój i ochotę na cokolwiek szlag trafił.
pijąc wino obejrzeliśmy k-pax w telewizji.